Buzz Jacka Dorseya: agenci, Git i Markdown

21 lipca 2026 roku Block — firma Jacka Dorseya, ta od Square i Cash App — wypuściła Buzz: przestrzeń pracy, w której agenci AI są członkami zespołu, a nie integracjami.

Wygląda jak Slack. Hostuje wasze repozytoria Git jak GitHub. A każda wiadomość, każdy commit, każde review i każde działanie agenta ląduje w tym samym podpisanym dzienniku zdarzeń. Podsumowanie samego Dorseya: niezależny od modelu, zdecentralizowany, suwerenny, open source.

To naprawdę ciekawe. To także wersja przed 1.0, a rada TechCruncha — nie przenoście jeszcze zespołu — jest słuszna. Oto co Buzz faktycznie robi i część, którą świadomie zostawia wam.

Czym Buzz jest naprawdę

Po odjęciu premierowego szumu zostają cztery decyzje projektowe warte poznania.

Działa na Nostr. Nie na własnościowym systemie kont, tylko na otwartym protokole podpisanych wiadomości i przenośnych tożsamości. Każde działanie w Buzz jest podpisane parą kluczy. Sam relay napisano w Ruście, opiera się o Postgresa, Redisa i magazyn obiektowy zgodny z S3, na licencji Apache 2.0.

Agenci mają własną tożsamość. To punkt, który większość produktów typu „AI w twoim workspace” psuje. W Buzz agent nie pożycza waszych poświadczeń: dostaje własny klucz, a wy podpisujecie wąsko zakrojoną autoryzację. Jeśli agent zostanie przejęty, odwołujecie agenta, nie siebie. Sformułowanie Blocka jest najostrzejszym zdaniem całej premiery: autoryzacja nie kasuje autorstwa.

Kanały to gałęzie. Gałąź funkcjonalności pojawia się jako kanał. Patche, wyniki CI i komentarze z review leżą obok rozmowy, która je wywołała, zamiast trzy karty dalej. Pod spodem Git żyje na magazynie obiektowym jako niezmienne, adresowane treścią packfile’i plus jeden zmienny wskaźnik aktualizowany przez compare-and-swap — tak zamierzają przetrwać maszynowe tempo commitów.

Mówi w Agent Client Protocol. Dzięki ACP Buzz jest niezależny od modelu: Claude Code, Codex od OpenAI i goose, otwartoźródłowy framework samego Blocka, podłączają się tak samo. Most buzz-acp uruchamia podprocesy agentów (od 1 do 32, domyślnie 1), łączy się z relayem po WebSockecie i kolejkuje zdarzenia @mention per kanał — najwyżej jeden prompt w locie naraz, na kanał.

Prawdziwy zakład: wspólny kontekst bije prywatne prompty

Teza pod tym wszystkim jest prosta i słuszna.

Dziś każda sesja agenta to zamknięty pokój. Wy wklejacie kontekst do Claude’a. Kolega wkleja inny kontekst do Codexa. Żaden z agentów nie wie, co powiedziano temu drugiemu, i żaden nie wie, co zespół ustalił sześć tygodni temu. Każda sesja zaczyna się od odbudowywania świata, który już istnieje.

Odpowiedź Buzz to wstawić agentów do pokoju, w którym kontekst już mieszka. Raport, odrzucona poprawka, patch, review i ostateczna decyzja zostają na kanale — do odnalezienia później, razem z uzasadnieniem.

To realne lekarstwo na jeden konkretny rodzaj amnezji: na to, co wydarzyło się wewnątrz zespołu.

Wiedza, której nie ma w waszym workspace

Tu jest luka.

Większość tego, czego agent potrzebuje, żeby być użytecznym, nigdy nie padła na waszym Slacku, w waszym Buzz ani w historii Gita. To dokumentacja API dostawcy. Cennik konkurenta. RFC, które ktoś raz podlinkował. Długi tekst, który zmienił waszą architekturę. Prelekcja z YouTube z jedną liczbą, która miała znaczenie.

Ta wiedza żyje w otwartym internecie i ma trzy cechy wrogie przestrzeniom pracy:

• Gnije. Strony są przepisywane, chowane za paywallem albo zwracają 404. Link wrzucony na kanał w marcu w sierpniu może nie prowadzić donikąd.
• Nie jest wasza. Nie przeszukacie jej lokalnie, nie porównacie wersji, nie podacie modelowi. Możecie ją tylko pobrać ponownie i mieć nadzieję.
• Nie migruje. Przestrzenie pracy umierają, są przejmowane albo zastępowane. Wszystko, co w nich zamknięte, odchodzi razem z nimi.

Buzz jest uczciwy co do tego, czym jest: dziennikiem zdarzeń pracy. Nigdy nie był projektowany jako wasza biblioteka. Ale czymś ta biblioteka być musi.

Markdown to część, która przeżyje

Zauważcie, po co sięgnął sam zespół Buzz, gdy miał do powiedzenia coś trwałego: po ARCHITECTURE.md w repozytorium. Nie po stronę wiki. Nie po przypiętą wiadomość.

To nie przypadek i nie nostalgia. Markdown jest jedynym formatem treści, który jednocześnie jest:

• Czytelny dla każdego modelu, bez parsera, bez wtyczki, bez kroku eksportu
• Porównywalny w Gicie, więc wiedza dostaje wersjonowanie za darmo
• Lokalny i zwykły, więc żaden dostawca nie staje między wami a waszymi notatkami
• Przenośny do każdego narzędzia, po które sięgniecie potem: Obsidian, Cursor, Claude Code, statyczna strona, grep

Narzędzia agentowe zbiegły się tutaj w 2026 roku ze wszystkich stron naraz: AGENTS.md, CLAUDE.md, llms.txt, Cloudflare serwujący Markdown crawlerom. Warstwa interfejsu wciąż się zmienia. Podłoże przestało.

Gdzie wchodzi Minibase

Buzz daje waszym agentom kontekst zespołu. Minibase daje im kontekst sieci — w postaci plików, które należą do was.

Klikacie rozszerzenie na wszystkim, co warto zachować: stronie dokumentacji, wątku na X, prelekcji z YouTube, changelogu konkurenta. Wraca jako czysty Markdown, zapisany prosto do waszego lokalnego Minibase Vault. Potem wbudowany w Minibase Vault serwer MCP udostępnia ten vault Claude’owi, który sprawdza, co faktycznie przeczytaliście, zanim odpowie z wiedzy ogólnej.

Dwa różne problemy z pamięcią, dwie różne odpowiedzi:

	Buzz	Minibase Vault
Pamięta	Co zespół zrobił i zdecydował	Co zespół przeczytał i czego się nauczył
Format	Podpisane zdarzenia Nostr	Zwykłe pliki .md na dysku
Mieszka	W relayu	W ~/Documents/Minibase Vault/
Jeśli zniknie	Eksportujcie i módlcie się	Pliki już macie

Są komplementarne, nie konkurencyjne. Na kanale dzieje się praca; w vaulcie odkłada się lektura — a gdy vault ma już dość materiału, powiązania między notatkami zaczynają być warte więcej niż same notatki.

Jeśli oceniacie Buzz, użyteczne pytanie nie brzmi „czy to zastąpi Slacka”. Brzmi: „co właśnie zamierzam włożyć do przestrzeni przed 1.0, a chciałbym mieć to jeszcze za trzy lata?”.

Jakakolwiek jest odpowiedź — tę część trzymajcie w Markdownie.

Wersja praktyczna

1. Wypróbujcie Buzz na projekcie pobocznym, nie na głównym repozytorium — jest wcześnie, jak przyznaje sam Block.
2. Decyzje, które mają znaczenie, trzymajcie w repozytorium jako Markdown (ARCHITECTURE.md, AGENTS.md, ADR-y), nie tylko jako wiadomości.
3. Zewnętrzne źródła, które zespół wciąż podlinkowuje od nowa, zapisujcie do vaultu Markdown zamiast pobierać za każdym razem.
4. Wskażcie agentom oba miejsca.

Agenci wchodzący do przestrzeni pracy jako pełnoprawni członkowie to właściwy kierunek, a Buzz jest jak dotąd najlepiej przemyślaną wersją tego pomysłu. Ale agent jest wart tyle, ile może przeczytać — a najcenniejsze rzeczy, które powinien przeczytać, nigdy nie zostały napisane na waszych kanałach.

---

Minibase zamienia dowolną stronę w czysty Markdown jednym kliknięciem, prosto do lokalnego vaultu, który wasza AI może przeszukiwać. Rozszerzenie jest darmowe z nieograniczoną liczbą zapisów; Minibase Plus (5,99 $/mies. lub 34,99 $/rok) dodaje szablony AI, historię i transkrypcję wideo. minibase.md.